**Bazen iyileşmek, yeni biri olmak değildir.
Kendine geri dönmektir.**
Bazı yaralar
kanamaz.
Yalnızca içeride
uzun süre sessiz kalır.
Ve insan
çoğu zaman acısını
kişiliği sanır.
Kırılmış yerlerini
kendisi.
Oysa…
Sen yaran değilsin.
Sen,
senden eksilen şey de değilsin.
Belki sadece
çok uzun zamandır
kendinden uzaktasın.
Ve belki bu yüzden
bu kadar yorgunsun.
Çünkü hep toparlamaya çalıştın.
Hep güçlü kalmaya.
Hep biraz daha dayanmaya.
Biraz daha susmaya.
Biraz daha taşımaya.
Ama bazı yükler
taşınmak için değildir.
Bırakılmak içindir.
…
Belki şifa
tamir olmak değildir.
Çünkü belki sen
hiç bozulmadın.
Belki yalnızca
incindin.
Ve incinmek
eksik olmak değildir.
İnsan olmaktır.
…
Belki iyileşmek,
kendini değiştirmek değil,
kendine dönmektir.
O eski, sessiz özü
yeniden hatırlamak.
Korkuların altındaki seni.
Savunmaların gerisindeki seni.
Yaralanmadan önceki seni değil—
yaralarınla birlikte
hala bütün olan seni.
…
Çünkü bazen dönüşüm
bir şey eklemekle olmaz.
Bir ağırlığı bırakınca olur.
Bir savaşı bırakınca.
Kendine karşı tuttuğun sertliği
bırakınca.
Ve bir gün
içinden çok sessiz bir yer der ki:
Ben bozuk değildim.
Sadece yoruldum.
Sadece uzak düştüm.
Ve şimdi
eve dönüyorum.
Kendime.